Μόλις 7 χιλιόμετρα από την Παροικιά, κοντά στο μοναστήρι του Αγίου Αρσενίου, η Πάρος κρύβει ένα μυστικό, που δεν έμαθαν ποτέ όσοι την επισκέφτηκαν με τις ορδές των τουριστών, από τις αρχές ως τα τέλη του Αυγούστου. Είναι η τοποθεσία Πεταλούδες, ένα μοναδικό μνημείο της παριανής φύσης, με πυκνή βλάστηση από κυπαρίσσια, πλατάνια, τυλιγμένα με κισσούς, δάφνες, αγριελιές και άλλα καρποφόρα δέντρα και μια πηγή με νερό.

Ο συνδυασμός όλων αυτών δημιουργεί έναν μοναδικό βιότοπο για τις πεταλούδες του είδους Jersey Tiger Moth, που μπορείτε να τις δείτε σκαρφαλωμένες σε μεγάλους αριθμούς, στους κορμούς των δέντρων. Οι πεταλούδες της Πάρου, που ξεχωρίζουν από τα υπέροχα χρώματά τους (καφέ-μαύρο, με κιτρινόλευκες άκρες και κατακόκκινα φτερά όταν τα έχουν ανοικτά) εμφανίζονται από τα τέλη Μαΐου έως και τα τέλη Ιουλίου, ενώ εξαφανίζονται τον Αύγουστο για να τις ξαναδούμε τον Σεπτέμβρη. Αυτό συμβαίνει επειδή, οι θηλυκές αναζητούν μέρος για να αφήσουν τα αυγά τους και μετά πεθαίνουν. Οι κάμπιες βγαίνουν από τα αβγά τον Οκτώβριο και γίνονται πεταλούδες τον Μάιο. Από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο μένουν πάνω στους κορμούς των δέντρων, για να ζευγαρώσουν τον Αύγουστο, συνεχίζοντας τον κύκλο της αναγέννησης.

Στον χώρο της κοιλάδας, μπορείτε να μπείτε πληρώνοντας ένα μικρό αντίτιμο στην είσοδο, ενώ η συμβουλή που θα σας δοθεί είναι να κάνετε όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ησυχία, για να μην αναστατωθούν οι όμορφες κάτοικοι του δάσους και αναγκαστούν να καταναλώσουν ενέργεια, την οποία θα χρειαστούν στη συνέχεια για την ολοκλήρωση της αποστολής τους.

Σε μια μικρή χερσόνησο, συνολικής έκτασης 880 στρεμμάτων, στα βόρεια του νησιού, η φύση επέλεξε να κάνει τη δική της αισθητική παρέμβαση και να δώσει αφορμή για πεζοπορικές εξορμήσεις στους λάτρεις του αιγαιοπελαγίτικου τοπίου. 

Το Πάρκο ανήκει σε μια Δημοτική Ανώνυμη Εταιρεία και λειτουργεί με την πολύτιμη βοήθεια των εθελοντών, που βοηθούν στη διοργάνωση εκδηλώσεων, καθ΄ όλη τη διάρκεια του χρόνου. Το πρώτο που κερδίζει τον επισκέπτη είναι το πολύ ιδιαίτερο σκηνικό του βραχώδους τοπίου, με τους κλειστούς κόλπους και τις προφυλαγμένες παραλίες. Είναι μια αίσθηση γαλήνης, παρά την αγριάδα του γκρίζου, το οποίο, την άνοιξη “μαλακώνει”, με τον χρωματισμό των λόφων, από τη χαμηλή βλάστηση, τα πολύχρωμα λουλούδια και τη μοναδική θέα προς τη Νάουσα και τις γύρω παραλίες του κλειστού κόλπου. Από το 2009, όταν και δημιουργήθηκε το πάρκο, σταμάτησε η ανεξέλεγκτη τουριστική εκμετάλλευση και ξεκίνησε η διαδικασία καλλιέργειας ενδημικών φυτών, για να αποκατασταθεί η εικόνα της τυπικής παριανής φύσης, που αλλοίωνε, μεταξύ άλλων, και η παρουσία κοπαδιών που κατέστρεφαν τα βλαστάρια. 

Επτά χιλιόμετρα είναι το συνολικό μήκος επτά σηματοδοτημένων διαδρομών για λάτρεις της πεζοπορίας, με τις οποίες μπορεί κανείς να γνωρίσει το Πάρκο και τα αξιοθέατά του. Ξεχωριστή θέση κατέχουν οι μικρές αλλά πανέμορφες παραλίες, ξεκινώντας από την κεντρική του Καθολικού που είναι κάτω από το μοναστήρι του Άη Γιάννη Δέτη, που είναι και η μοναδική οργανωμένη, με ξαπλώστρες και ομπρέλες. Στις υπόλοιπες βρίσκουν καταφύγιο οι λάτρεις της ηρεμίας και του αυθεντικού κυκλαδίτικου τοπίου. Πρόκειται για τέσσερεις αμμώδεις μικρούς όρμους, όπως του Αλμυρού, στους οποίους θα φτάσετε με σκάφος ή με τα πόδια, αξιοποιώντας τα μονοπάτια του πάρκου.

Στην είσοδο της Χερσονήσου που βρίσκεται το πάρκο, θα δείτε το καρνάγιο και στην παραλία του Καθολικού τις εγκαταστάσεις για τις εκδηλώσεις του πάρκου, μαζί με το υπαίθριο θέατρο που κατασκευάστηκε εκεί και έχει τη δυνατότητα να φιλοξενήσει 700 θεατές. Στην ίδια περιοχή, θα συναντήσετε τις εγκαταστάσεις των Ρώσων στα Ορλωφικά, ενώ, η τελευταία πεζοπορική διαδρομή, προς τον βορρά, σας φέρνει στον απομονωμένο μικρό φάρο, στον Κάβο Κόρακα.