international editions

Η Αγκαιριά βρίσκεται πολύ κοντά στην Αλυκή και, ουσιαστικά, είναι η προέκτασή της προς βορειθοανατολικά. Μικρός οικισμός , με λίγα διάσπαρτα σπίτια, ένα μικρό πευκοδάσος στη βόρεια πλευρά του και αφορμή για πεζοπορία. Δύο μονοπάτια αφήνουν την Αγκαιριά με κατεύθυνση δύο μοναστήρια, των Αγίων Θεοδώρων και του Άη Γιάννη του Σπηλιώτη. Με τα πόδια, άλλωστε, μπορεί να πάει κανείς από εδώ και προς την Αλυκή, μέσα από τα στενά του χωριού της Αλυκής και μία χωμάτινη διαδρομή.
Ο τρύγος και το πατητήρι φέρνουν στο τραπέζι μας το παριανό κρασί, που συνοδεύει το γεύμα και δίνει το ρυθμό στα γλέντια. Η διαδικασία αυτή δίνει κάθε χρόνο την ευκαιρία στους παριανούς αμπελουργούς να γιορτάσουν όπως μόνο αυτοί ξέρουν το γεγονός. Στην Πάρο θριαμβεύει ποιοτικά ένας από τους αρχαιότερους αμπελώνες στην Ελλάδα. Kρατάει από την εποχή του Κυκλαδικού πολιτισμού (3200- 2000 π.Χ.) ενώ είναι η πατρίδα των κρασιών Μονεμβασιά και Μαντηλαριά. Η Μονεμβασιά είναι δυνατή λευκή ποικιλία, με διακριτικό άρωμα που θυμίζει ροδάκινο. Από τη περίοδο της Βενετοκρατίας παντρεύτηκε με τη Μανδηλαριά (το υπέρτατο κόκκινο με πολλή τανίνη), και τα αποτελέσματα ήταν τόσο καλά, που το κρασί αυτό αναγνωρίσθηκε το 1981 ως ονομασία προελεύσεως ανώτερης ποιότητας «ΠΑΡΟΣ».

Η καλλιέργεια του αμπελιού απλώνεται σήμερα σε 6.000 στρέμματα, παράγονται 3.500 τόνοι σταφύλια ετησίως από τις ποικιλίες Μανδηλαριά, Μονεμβασιά και άλλες ποικιλίες όπως: το Σαββατιανό, το Αηδάνι (άσπρο και μαύρο), τη Μαλαγουζιά, το Ροδίτη, τη Bάβτρα, το Καραμπραήμι, το Ασύρτικο, το Μαλουκάτο και το Ποταμίση. Οι μικροί αμπελώνες είναι διάσπαρτοι σε όλο το νησί, διαμορφωμένοι σε πεζούλες και περιφραγμένοι με ξερολιθιά.

Οι άντρες του νησιού κάθε φθινόπωρο, εκτός από το κρασί, φτιάχνουν στα ρακιδιά τη «σούμα» (τοπικό τσίπουρο). Γύρω από τη φωτιά του ρακοκάζανου, θα ψηθούν τα ντόπια λουκάνικα και μπριζολάκια, τα χταποδάκια και τα φρέσκα καλαμάρια. Οι Παριανοί δοκιμάζουν τη νέα σούμα, γεύονται τους ντόπιους μεζέδες. Με τη συνοδεία της νησιώτικης μουσικής γλεντούν, τραγουδούν και χορεύουν. Η διαδικασία αυτή αποτελεί μια πρώτης τάξης ευκαιρία για ένα μικρό πανηγύρι. Πολλοί επισκέπτες έρχονται κάθε χρόνο να παρακολουθήσουν αυτή την «γιορτή της σούμας», κάθε φορά σε άλλο ρακιδιό.
Εξαιρετικά τυριά όπως η ξινομυζήθρα, το λαδοτύρι, το τυρί της άρμης, το τουλουμίσιο και η μυζήθρα, νοστιμίζουν το τραπέζι της Πάρου. Τα εξαιρετικά ψωμιά, για τα οποία είναι γνωστοί οι φούρνοι του νησιού, αλλά και τα παξιμάδια και τις κριθαροκουλούρες τονίζουν τις μοναδικές γεύσεις της Παριανής κουζίνας.

Οι νοικοκυρές, παντρεύουν με πολύ φαντασία κάθε λογής φρούτα και φτιάχνουν γλυκά του κουταλιού και μαρμελάδες, ενώ ραφιόλια, μυζηθροπιτάκια, λαμπροκούλουρα και λαζαράκια, πετιμεζένιους και σκαλτσούνια γλυκαίνουν τους ουρανίσκους μας. Φημισμένα δε για τη νοστιμιά τους είναι τα παριανά σύκα, που στο νησί τα φτιάχνουν «σαμωτά» ή «παστελαριά», αλλά και γλυκό του κουταλιού.
Αγαπημένα παριανά πιάτα είναι: τα ρεβίθια στον φούρνο σε πήλινο τσουκάλι, η κακαβιά, η γούνα (λιαστό παστό ψάρι), το σαλατούρι (σαλάχι σαλάτα), οι κολοκυθοκεφτέδες και οι ντοματοκεφτέδες, τα αμπελοφάσουλα, το πάντρεμα του φάβα, οι καραβόλοι και τα κάλφα με σκορδαλιά, τα ντολμαδάκια με αμπελόφυλλα, τα σαλιγκάρια γιαχνί ή με μυρμητζέλι (χειροποίητο κριθαράκι), μπακαλιάρος με σπανάκι, λαγός στιφάδο και άλλα πολλά.

Ένας αγαπημένος μεζές για τους μερακλήδες είναι τα μανιτάρια. Οι Παριανοί τα λατρεύουν και τα μοιράζονται με τους φίλους τους, όχι όμως και τις θέσεις των μανιταρότοπων, που τις βαστούν επτασφράγιστο μυστικό. Τα μανιτάρια, το κρέας των φτωχών, τρώγονται αλευρωμένα τηγανητά ή ψητά στη σχάρα, πάντα με τη συνοδεία λεμονιού.

Στην Πάρο, με τον μεγαλύτερο αλιευτικό στόλο των Κυκλάδων, τα ψάρια πρωταγωνιστούν με: σκορπίνες και δράκαινες, καλαμάρια, σουπιές, αστακούς, μαρίδες, χταπόδια, παλαμίδες, τονάκια, γόπες, σαργούς, φαγκριά, μπαρμπούνια και λυθρίνια.
Τα αγριόχορτα, η παπαρούνα, η τσουκνίδα, τα μυρώνια, τα ραδίκια, οι ζοχοί, το σταμναγκάθι, οι γαλατσίδες, τα αγριομάρουλα, οι καυκαλίθρες, τα σέσκουλα, το μάραθο, το αγριόπρασο, τα βλίτα και τόσα άλλα, τρώγονται με πολλούς τρόπους.

Τα χόρτα βρασμένα, με λάδι και λεμόνι, σερβίρονται σαν σαλάτα. Tσιγαριστά μπαίνουν σε ομελέτες ή για γέμιση σε πίτες. Συνδυάζονται επίσης με φρέσκα ή παστά ψάρια όπως μπακαλιάρος με σέσκουλα και σουπιές με σπανάκι.

Ταιριάζουν αρμονικά με κρέας για το κυριακάτικο τραπέζι: αρνάκι φρικασέ, χοιρινό με προβάτσες, αρνάκι με αγκινάρες και κουκιά.

Το μέλι και τα μυρωδάτα βότανα (ρίγανη, φασκόμηλο, θυμάρι) δίνουν ανεπανάληπτο άρωμα σε κάθε γεύση, ενώ η κάππαρη, το κρίταμο και η γλιστρίδα δίνουν τον τόνο σε δροσερές σαλάτες.

Αλυκή - Αγκαιριά - Μον. Αγίων Θεοδώρων - Άσπρο Χωριό
Μια από τις πιο συναρπαστικές πεζοπορικές διαδρομές στην Πάρο, μέτριας δυσκολίας. Ξεκινά από την Αλυκή. Μέσα από τα στενά του χωριού, κινείστε με τον οικισμό της Αλυκής στα αριστερά σας, με κατεύθυνση την Αγκαιριά και απολαμβάνετε την αρχιτεκτονική των σπιτιών ενός παραδοσιακού αιγαιοπελαγίτικου σκηνικού. Βγαίνοντας από την Αλυκή, το μονοπάτι συνεχίζει με μια ελαφριά ανηφόρα και φτάνει στα λιγοστά σπίτια της Αγκαιριάς, μετά από δέκα λεπτά.


Από εδώ, αφήνετε τα σπίτια και περπατάτε βλέποντας το ύψωμα και τη χαράδρα που οδηγεί στο μοναστήρι. Η σύντομη επιλογή είναι ο ασφάλτινος δρόμος, η πιο μεγάλη είναι στον χωματόδρομο που κινείται προς τα δεξιά και κυκλώνει ένα κομμάτι με καλλιέργειες και λίγα διάσπαρτα σπίτια, και καταλήγει στο σημείο που ο ασφάλτινος δρόμος γίνεται χωματόδρομος, για να συνεχίσει προς το μοναστήρι.


Τώρα, έχετε αφήσει πίσω σας το ήπιο τοπίο και ανηφορίζετε, σε ένα μικρό κομμάτι, για περίπου 300 μέτρα, με χαμηλή βλάστηση, πουρνάρια, θάμνους και λίγα δέντρα, μέχρι το σημείο που θα συναντήσετε μια διασταύρωση, μετά τα δύο τελευταία σπίτια. Κάνετε δεξιά και ανηφορίζετε για την τελική ευθεία προς το μοναστήρι, μέσα από μία χαράδρα. Σε αυτό το κομμάτι της διαδρομής, βλέπετε μόνο τις πλαγιές δεξιά και αριστερά, με πρασινάδα και λίγες καλλιέργειες. Η αίσθηση ότι έχετε αφήσει πίσω σας τον “πολιτισμό” είναι έντονη, μέχρι που φτάνετε στο μοναστήρι.


Από εδώ, μπορείτε να συνεχίσετε κατηφορικά, με κατεύθυνση το Άσπρο Χωριό, έχοντας δεξιά σας τον γυμνό βράχο στην κορυφή του βουνού. Αυτά τα τελευταία τρία χιλιόμετρα είναι εύκολα, με τη θέα του Άσπρου Χωριού μπροστά σας και τις παραλίες του Λολαντώνη, στο βάθος και της Γλύφας προς τα δεξιά.
Διαδρομή χιλ 8.5, 1 ώρα και 45 λεπτά

Λογαρά - Πούντα - Μεσάδα - Τσερδάκια - Χρυσή Ακτή - Δρυός (παραλιακά)
Εύκολη διαδρομή, με εναλλαγές, εναλλακτική της ασφάλτινης που κινείται από μονοπάτια και χωματόδρομους, πάνω ακριβώς από τη θάλασσα.


Μια πεζοπορική απόλαυση, με συνεχείς βουτιές, που ξεκινά από την παραλία του Λογαρά και σας βάζει στη λογική να επιλέγετε μόνοι σας πως θα κινηθείτε, πάντα κοντά στη θάλασσα, μέσω μικρών μονοπατιών, για να φτάσετε, διαδοχικά, μετά από πέντε λεπτά στην Πούντα (μέσω ενός μονοπατιού που συνδέει τις δύο αμμουδιές, πάνω από τον βράχο) και μετά από 20 λεπτά στα Τσερδάκια. Από εδώ, ο χωματόδρομος, πάντοτε πάνω από τη θάλασσα, ανηφορίζει και κατηφορίζει για τη Χρυσή Ακτή. Περπατώντας, για δέκα λεπτά, στις παρυφές της παραλίας, μπαίνετε σε ένα μικρότερο μονοπάτι, που σας βγάζει, μετά από 20 περίπου, λεπτά στον Δρυό.
Διαδρομή χιλ. 7, 1 ώρα και 30 λεπτά


Μάρπησσα – Αυκουλάκι
Μια ανηφορική διαδρομή, μέσα από καλό χωματόδρομο. Ξεκινά από τη Μάρπησσα και κινείται με κατεύθυνση νοτιοδυτικά. Για να βρείτε την αφετηρία , αναζητήστε το γήπεδο. Από εδώ κινείστε, για περίπου 1 χιλιόμετρο, στον αμαξωτό δρόμο. Τον αφήνετε, ψηλότερα, για να μπείτε δεξιά στον χωματόδρομο που οδηγεί στον Άγιο Γεώργιο, στο Αυκουλάκι.


Για την ώρα κινείστε σε ήπια ανηφόρα, μέσα από χωράφια και λίγες αγροικίες. Μετά από λίγες εκατοντάδες μέτρα, αφού συναντήσετε τον μικρό οικισμό Τούρλο, μπαίνετε στο ορεινό κομμάτι. Η ανηφόρα γίνεται αισθητή, καθώς κινείστε σε τοπίο με βράχια και λίγη χαμηλή βλάστηση.


Η άφιξή σας στον Άγιο Γεώργιο θα σας αποζημιώσει, αφού θα μπορέσετε να ξεκουραστείτε στην αυλή του όμορφου μοναστηριού και στην πηγή και το ποτάμι, που βρίσκονται κάτω από αυτό, στην τοποθεσία Αυκουλάκι,
Διαδρομή χιλ. 5, 1 ώρα

Πρόδρομος - Μοναστήρι Παναγίας Κοντιανής
Μόλις πέντε λεπτά με τα πόδια από το χωριό Πρόδρομος, με κατεύθυνση δυτικά, βρίσκεται το μοναστήρι της Παναγίας της Κοντιανής, Πρόκειται για ερειπωμένο κτίσμα (σε καλή κατάσταση μόνο το καθολικό). Αφιερωμένο στα Εισόδια της Θεοτόκου, χτίστηκε τον 16ο αιώνα και αποτέλεσε μετόχι της μονής Αγίας Κυριακής Λευκών. Ονομάστηκε Κοντιανή γιατί βρίσκεται κοντά στο χωριό.
Διαδρομή 300 μέτρα, 5 λεπτά

Κώστος - Αγία Πακού – Νάουσα
Άλλη μία καλά σημαδεμένη διαδρομή, μέσω ενός μεγάλου μονοπατιού, χορταστική και προσιτή για όλους, καθώς κινείται κατηφορικά, μέχρι τη Νάουσα.


Ξεκινάτε από το χωριό Κώστος και κινείστε από τον αμαξωτό δρόμο, για 7 λεπτά, μέχρι να συναντήσετε το ξωκλήσι της Αγίας Υπακοής ή “Πακούς”, όπως τη λένε οι ντόπιοι. Από εδώ, ξεκινάει το μονοπάτι, που θα το βρείτε περπατώντας ακόμη 100 μέτρα με κατεύθυνση προς Νάουσα, σε παράκαμψη δεξιά.


Περπατάτε στο αριστερό μέρος μιας πλαγιάς με αναβαθμίδες και στο βάθος βλέπετε τον κόλπο της Νάουσας και τις ακτές της Μυκόνου. Φτάνετε σε μία τριχάλα και επιλέγετε το μεσαίο χωματόδρομο, ακριβώς στον μικρό οικισμό Ματζώρο. Μετά από 100 μέτρα, επιλέγετε τον αριστερό δρόμο στη διχάλα. Από αυτό το σημείο συνεχίζετε μέσα σε μία χαράδρα, άλλοτε στον χωματόδρομο, άλλοτε στο μικρό μονοπάτι, για περίπου 800 μέτρα, μέχρι να βγείτε από τη χαράδρα.


Τώρα, η Νάουσα βρίσκεται μπροστά σας, και το μόνο που έχετε να κάνετε είναι να συνεχίσετε μέχρι την επόμενη διχάλα, που θα κινηθείτε αριστερά. Νέα διχάλα, 300 μέτρα πιο κάτω κι εσείς θα κινηθείτε δεξιά, έχοντας στα δεξιά σας το λόφο, όπου βρίσκεται το μοναστήρι του Αγίου Αντωνίου. Ακόμη 800 μέτρα και θα βρείτε τα πρώτα σπίτια της Νάουσας.
Διαδρομή χιλ. 6, 1 ώρα και 15 λεπτά


Κώστος - Κάραβος

Κολυμπήθρες - Αρχαιολογικό Χώρο Μυκηναϊκού Ανακτόρου Κουκουναριών
Βρίσκεται πολύ κοντά στην παραλία Κολυμπήθρες. Σώζονται ερείπια από το μυκηναϊκό ανάκτορα. Ευρήματα από τον χώρο, στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πάρου.
Διαδρομή 300 μέτρα, 5 λεπτά


Αμπελάς - Σάντα Μαρία
Όμορφος περίπατος, πλάι στη θάλασσα, άλλοτε κοντά σε αμμουδιές, κυρίως, όμως, πάνω από βραχώδη σημεία με άγρια ομορφιά. Για το πρώτο 1,5 χιλιόμετρο, βγαίνοντας από τον Αμπελά και κινούμενοι προς τον βορρά, θα περπατάτε δίπλα στον αμαξωτό. Μετά από 800 μέτρα, συναντάτε την παραλία Άσπρος Γκρεμός. Ο δρόμος γίνεται χωμάτινος, όπως συνεχίζετε, πάντοτε με επιλογή να βρίσκεστε πάνω από τη θάλασσα. Κάπως έτσι, φτάνετε στο ακρωτήρι,λ απέναντι από τη νησίδα Φιλίδι. Η επόμενη παραλία είναι παραδεισένια και όχι ιδιαιτέρως γνωστή.


Αφού κάνετε τη βουτιά σας, στα πρασινογάλαζα νερά, συνεχίζετε και μπαίνετε σε μονοπάτι, ανάμεσα σε κέδρους και αμμόλοφους, αναμφίβολα σε ένα από τα ομορφότερα σημεία για περπάτημα. Είναι οι μικροί όρμοι της Σάντα Μαρία, λίγο πριν τη μεγάλη παραλία, την οποία θα δείτε, μετά από λίγα λεπτά.
Διαδρομή χιλ. 5, 1 ώρα


Αμπελάς - Μώλος - Μάρμαρα (παραλιακά)
Βόλτα πάνω από υπέροχες αμμουδιές και άγριες βραχώδεις ακτές. Με αφετηρία τον Αμπελά, κινείστε προς τον νότο και μετά από 800 μέτρα, αφήνετε τη θάλασσα και μπαίνετε εσωτερικά, από χωματόδρομο.


Στα 1800 μέτρα, ο χωματόδρομος τελειώνει και εσείς στρίβετε αριστερά για να ξαναβρεθείτε πάνω από τη θάλασσα. Στον στενό χωματόδρομο, θα είστε πάνω από τη θάλασσα για 750 μέτρα και δεν στρίβετε δεξιά (όπως πάει ο δρόμος), αλά κόβετε για να συνεχίσετε πάνω από τη θάλασσα, για άλλα 1100 μέτρα. Βρίσκεστε στην πανέμορφη και παρθένα παραλία στα Τσουκάλια και, το πιο πιθανό είναι, να σας δροσίζει το αεράκι. Μπροστά σας δεσπόζει ο λόφος του Αντικέφαλο και δεξιότερα, στο βάθος, ο επιβλητικός ο λόφος του Κέφαλου, με το χαρακτηριστικό μυτερό σχήμα.


Εδώ, αφήνετε αναγκαστικά τη θάλασσα για να παρακάμψετε τον λόφο του Αντικέφαλου και μπαίνετε σε χωματόδρομο, για περίπου 1,5 χιλιόμετρο, μέχρι να ξαναβρεθείτε σε αμμουδιά, στην αρχή της παραλίας του Μώλου. Αν θελήσετε να συνεχίσετε, ως το χωριό Μάρμαρα, θα κινηθείτε δεξιά από τον μικρό χωματόδρομο στη μέση της παραλίας του Μώλου.
Διαδρομή χιλ. 7, 1 ώρα και 30 λεπτά

Προτάσεις